သရဲမွေး မိသူ မိခင် ရဲ့ ဘဝ ဇာတ်ဆုံး ( ဖြစ်ရပ်မှန် )
ကဲ… သား ရေ…လာစားလှည့်တော့… ဒီမှာ သား ဖို့ အမဲသားတစ်ဆွဲ.. အေ မ၀ယ်လာတယ်ပြောပြောဆိုဆို သူမ လက်ထဲက အမဲသား ဆွဲကို သစ်ပင် ခြေရင်းအောက် ချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဘေးဘီ တစ်ချက်ဝှေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သေချာသည်။ ဘယ်သူမှ ရှိမနေ..။တစ်အောင့်အကြာမှာ သစ်ပင် ထက်မှ အရိပ်မဲတစ်ခု အောက်ကိုထိုးဆင်းလာသည်။
အပုပ်နံ့နှင့်အတူ ဆိုးရွားလှသော အနံ့ပေါင်းစုံ နှာခေါင်းထဲ အလုအယက် တိုး၀င်လာသည်။ထိုအရိပ်မဲမှ ထိုးထွက်လာသော အမွှေးအမျှင်များ နှင့် ရှည်လျားသော လက်တစ်စုံမှာ အမဲသား ဆွဲကို သစ်ပင်ထက်သို့ ဆွဲယူသွားခဲ့လေတော့သည်။
သူမမှာတော့… ထို မြင်ကွင်း ကို ပီတိဖြစ်စွာ.. ငေးကြည့်လျက်မနက်ဖြန်ဆို သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သား၊ အသုဘချမည့်နေ့ဖြစ်သည်။ သူမ ထိုနေ့ကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်း ရမှန်းမသိ..။
ဖတဆိုးသားလေးမို့ အချစ်တွေ အကုန်ပေးအပ်ပြီး အလိုလိုက်ချစ်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာ က သူတို့ သားအမိကို ရက်ရက်စက်စက်ခွဲခဲ့လေပြီ..။သူမသားကို နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတဲ့ အချိန်က ချောင်းထဲမှာ ရေသွားကူး မည်ဆိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် အိမ်ကို တော့ သားလေးရဲ့ ရေစိုဖောင်းကားနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အသက် ပြန် ပါမလာခဲ့တော့..။သူမ သားလေး ကိုချစ်သည်။ သားလေးသည် သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့် ချက်ဖြစ်သည်။
သူမ သားလေးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အဆုံးရှုံး မခံနိုင်။ သူမ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
သူမ ခပ်မြန်မြန်ပဲ အိမ် နောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ တွင်းတစ်တွင်း အမြန်တူးလိုက်သည်။ထို့နောက် ဘယ်သူမှ မရိပ်မိခင် အခေါင်းထဲမှ သားအလောင်းကို ထုတ်ပြီး အခေါင်းထဲတွင် စောင်တွေ ခေါင်းအုံးတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။
သား အလောင်း ကိုတော့ သူမ ကျွင်းတူးထားတဲ့ အိမ်နောက်က သစ်ပင်ကြီး ရှိရာသို့ မချီသွားခဲ့ကာ ထိုကျွင်းထဲတွင် မြှပ်လိုက်သည်။
သူမ ကျေနပ်စွာ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။ည ၁၂း၀၀…၊ တစ်လောကလုံး မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူမ အိပ်ယာထဲမှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်းပဲ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်။သူမရဲ့ ဦးတည်ရာကား သားလေး ကို မြှပ်ထားတဲ့ အိမ်နောက်မှ သစ်ပင်ကြီး။
သားလေး ဒီအချိန်ဆို တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေလောက်ပြီ.။ သူမ သားလေးနဲ့သွားတွေ့မည်။သူမ နဲ့ သားလေး စကားတွေ တဝြကီး ပြောကြမည်။
သားလေး”
တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှောင်မည်းနေပြီး တိရစ္ဆာန်အချို့၏ အော်သံကိုပင် မကြားရ လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သားလေး..၊ မေမေပါ…၊ မေမေတို့ စကားပြောရအောင်လေကွယ်သားလေး…၊ လာပါကွယ်…၊ မေမေ့ကို သနားပါအုံး..၊ မေမေ့ကို ဆင်းတွေ့ပါအုံး သားလေးရယ်
သစ်ပင်ပေါ်မှ အရွက်တစ်ချို့ လှုပ်ခါသွားကြသည်။ဆိုးဝါးလှတဲ့ အပုပ်နံ့နဲ့အတူ မီးခိုးလား လူလား မကွဲပြားသော တစ်စုံတစ်ခု သစ်ပင်မှ လျောဆင်းလာသည်။
သစ်ပင်အောက်ရောက်မှ သူမ သေချာ ကြည့်မိသည်။ထိုအရာသည် သူမ၏ ချစ်လှစွာသောသား တစ်ဖြစ်လဲ သူမ ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းလိုက်သော သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။
ယခင်က ချစ်စရာကောင်းလှသော သူမ ၏သားသည် မျက်နှာ တစ်ခုလုံး ရေများဖြင့် ဖောရောင်နေပြီး အပြာရောင်သန်းနေသည်။
ခေါင်းပေါ်မှာ ရှိသော ဆံပင် များကလည်း ရေတွေ စိုရွှဲနေသည်။
ဘောလုံး တစ်လုံးပိုက်ထားသကဲ့သို့ ရေများကြောင့် ဗိုက်ပူလျက်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အချို့နေရာများတွင် အရေခွံ များ ပြဲလှန်ထွက်နေကာ အသားအရောင် မှာလည်း ဖြူဖတ် ဖြူရော် ဖြစ်နေလေသည်။
သူမ သား၏ ရုပ်ကို သူမ အတော်ပြန်ဖမ်းယူရသည်။ ကိစ္စတော့ မရှိ။ သူမ ဒီကိစ္စကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ် သည်။
သူမ ၀မ်းသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ ရည်ရွယ်ထားတာ အထမြောက်သွားပြီ။
သူမနဲ့ သားလေး မခွဲရတော့ဘူး..။ ကဲ..ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ..။သူမ မသေသေးသရွှေ့ ဒီလိုမျိုး သားလေး ကို နေ့တိုင်း အစာကျွေးမယ်..၊ စကားပြောမယ်..။
သားလေး…၊ မေမေ..နဲ့ သားလေး မခွဲရအောင် …မေမေ စီစဉ်ထားတာလေ… မကောင်းဘူးလား.ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပေးပါမေမေ..၊ ကျွန်တော် ဒီလိုဘ၀နဲ့ မနေချင်ဘူး..”
မသွားပါနဲ့ သားရယ်..၊ မေမေ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မလို့လား..”ကျွန်တော် ဒီလိုဘ၀နဲ့ မနေရပါစေနဲ့၊ ဒီလိုဘ၀မှာ ကျွန်တော်ခန္ဓာကိုယ်ဟာ စက္ကန့်တိုင်း ဝေဒနာတွေ အပြင်းအထန် ခံစားရပါတယ်..၊ သားကို သွားခွင့်ပြုပါ…”
သားကို မေမေ မခွဲနိုင်ဘူး…၊ အဲ့ဒီတော့..၊ မေမေ သွားခွင့်မပြုနိုင်ဘူးသား..”
သားကို သွားခွင့်ပြုပါ…”မနက်ဖြန် ဒီလိုအချိန် အမေ အစာ လာကျွေးမယ်..”သူမ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမထံမှ ထွက်သွားဖို့တောင်းဆိုနေသည့် သား အသံကို သူမ နားမထောင်ချင်တော့…။
အရာအားလုံးသည် နဂိုအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် သွားခဲ့သည်။အချိန်ကာလတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစီအစဉ်တကျ ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သလို သူမ၏ အိမ်နောက်ဖေး မှ သစ်ပင်သည်လည်း အတော်အတန်ပင် ကြီးထွားလာပြီး ၄င်း၏ အကိုင်းအခက်များမှာ လမ်းပေါ်သို့ ပင် အုပ်ဆိုင်းလျက်ရှိနေတော့သည်။
သူမ လုပ်နေကျ ၀တ္တရားအတိုင်း ၁၂း၀၀ ထိုးသည်နဲ့ အမဲသားဆွဲကို ဆွဲပြီး သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ထွက်ခဲ့ သည်။ထို့နောက် သစ်ပင်ခြေရင်းတွင် အမဲသားထုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။
တအောင့်အကြာ လေပြင်းတွေ တဝှီးဝှီးတိုက်ခတ်လာသည်။သူမ ပတ်၀န်းကျင် တစ်ခုလုံး တိမ်မည်းများ ဖုံးအုပ်သွားသလို ခံစားရသည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ သြော်.. သူမ သားလေးတောင်မှ အတော် အကောင်ကြီးလာ နေပြီပဲလေ…။မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ အမဲသားဆွဲ ပျောက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခင်လို တိမ်မည်း များ မပျောက်သွား..။
လေပြင်းများ ပိုမို တိုက်လာသလို… တိမ်မည်း တို့သည်လည်း ပိုမိုများပြားလာသည်ဟုထင်မိသည်။
တစ်ခုခုတော့ မှားနေ ပြီထင်သည်။ ယခင်ကဆို အမဲသားထုပ်ယူ ပြီး သည်နှင့် သားလေး အပင်ပေါ် ပြန်တက်သွားနေကြ..။
ဒီနေ့ သူဘာကို စိတ်အလိုမကျသည် မသိ..။
သား ရေ…..သား…”
လေပြင်းများ ပိုမိုတိုက်ခတ်လာသလို တိမ်မဲများကြောင့် သူမ ပတ်၀န်းကျင် တစ်ခုလည်း မှောင်မည်း သွားသလို သူမသည်လည်း မီးမရှိတဲ့ အလုံပိတ် အခန်းထဲ ရောက်နေသလို ခံစားလာရသည်။
သူမ ကြောက်စိတ်၀င်လေပြီ..။ သူမကို သား ရန်ပြုတော့မည်။အချိန်လွန်မှ ရတဲ့နောင်တတို့ ခေါင်းထဲ ရောက်လာချိန် နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ..။
သူမ ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားလိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ပြေးနေရသလို ပြေးရတာ အားမပါလှပဲ ဒီ တိမ်တိုက်မဲထဲကနေ မထွက်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
ထိုစဉ် တိမ်တိုက်မဲ တစ်နေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်အသွင်ဆောင်နေသော သား ရဲ့ မျက်နှာ ကို မြင်တွေ့လိုက် ရသည်။
သူမအော်ဖို့ကြိုးစားသော်လည်း အသံမှာ လည်ပင်း၀တွင်သာ ပျောက်သွားခဲ့သည်။ချွန်ထက် နေသော သွား များ စီတန်းနေသော သား၏ပါးစပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းကျယ်လာခဲ့ပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုရန် တစ်ဖြည်းဖြည်း အုံ့မိုးလာခဲ့တော့သည်။
သူမ စိတ်လျော့လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စတို့သည် သူမကြောင့် ဖြစ်လာရသည်ပဲလေ..။သူမ မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက်…၊ ခြံနောက်က သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကြောက်ရွှံ့ထိတ်လန့်စွာ မျက်လုံးပြူးပြီး အသက်ကင်းမဲ့နေသော သူမခန္ဓာကိုယ်ကို လူအများ ထူးဆန်းအံ့သြစွာ ဝုိင်းအုံ ကြည့်နေကြလေတော့သည်။
မှတ်ချက် – ဖြစ်ရပ်မှန် တစ်ခုအား ဇာတ်လမ်းဆင်ကာ ရေးသားပါသည်။
credit – Myanmar Post
0 comments:
Post a Comment